رباعی شمارهٔ ۳۷۱
اندازهٔ متن
گر باد بر آن زلف پریشان زندت
مه طال بقا از بن دندان زندت
ای ناصح من ز خود برآئی و ز نصح
گر زانچه دلم چشیده بر جان زندت
۲ بیت
گر باد بر آن زلف پریشان زندت
مه طال بقا از بن دندان زندت
ای ناصح من ز خود برآئی و ز نصح
گر زانچه دلم چشیده بر جان زندت
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی