رباعی شمارهٔ ۱۰۵۶
اندازهٔ متن
گفتی مگری چو ابر در فرقت باغ
من آن توام بخسب ایمن به فراغ
ترسم که چراغ زیر طشتی بنهی
وانگاه بجویمش به صد چشم و چراغ
۲ بیت
گفتی مگری چو ابر در فرقت باغ
من آن توام بخسب ایمن به فراغ
ترسم که چراغ زیر طشتی بنهی
وانگاه بجویمش به صد چشم و چراغ
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی