رباعی شمارهٔ ۱۱۶۰
اندازهٔ متن
ای دل چو بهر خسی نشینی چکنم
وز باغ مدام گل نچینی چکنم
عالم همه از جمال او روشن شد
تو دیده نداری که ببینی چکنم
۲ بیت
ای دل چو بهر خسی نشینی چکنم
وز باغ مدام گل نچینی چکنم
عالم همه از جمال او روشن شد
تو دیده نداری که ببینی چکنم
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی