رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵
اندازهٔ متن
تا زلف ترا به جان و دل بنده شدیم
چون زلف بس جمع و پراکنده شدیم
ارواح ترا سجدهکنان میگویند
چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم
۲ بیت
تا زلف ترا به جان و دل بنده شدیم
چون زلف بس جمع و پراکنده شدیم
ارواح ترا سجدهکنان میگویند
چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی