رباعی شمارهٔ ۱۵۲۵
اندازهٔ متن
هنگام اجل چو جان بپردازد تن
مانند قبای کهنه اندازد تن
تن را که ز خاکست دهد باز به خاک
وز نور قدیم خویش برسازد تن
۲ بیت
هنگام اجل چو جان بپردازد تن
مانند قبای کهنه اندازد تن
تن را که ز خاکست دهد باز به خاک
وز نور قدیم خویش برسازد تن
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی