رباعی شمارهٔ ۱۵۵۴
اندازهٔ متن
ای ماه چو ابر بس گرستم بیتو
از دست فراق تو بخستم بی تو
برخاستم از جان چو نشستم بیتو
وز شرم بمردم چو بزستم بیتو
۲ بیت
ای ماه چو ابر بس گرستم بیتو
از دست فراق تو بخستم بی تو
برخاستم از جان چو نشستم بیتو
وز شرم بمردم چو بزستم بیتو
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی