رباعی شمارهٔ ۱۶۱۷
اندازهٔ متن
بیگاه شد و دل نرهید از ناله
روزی نتوان گفت غم صد ساله
ای جان جهان غصهٔ بیگاه شدن
آنکس داند که گم شدش گوساله
۲ بیت
بیگاه شد و دل نرهید از ناله
روزی نتوان گفت غم صد ساله
ای جان جهان غصهٔ بیگاه شدن
آنکس داند که گم شدش گوساله
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی