رباعی شمارهٔ ۱۶۷۱
اندازهٔ متن
از رنج و ملال ما چه فریاد کنی
آن به که به شکر وصل را شاد کنی
از ما چه گریزی و چرا داد کنی
زان ترس که وصل را بسی یاد کنی
۲ بیت
از رنج و ملال ما چه فریاد کنی
آن به که به شکر وصل را شاد کنی
از ما چه گریزی و چرا داد کنی
زان ترس که وصل را بسی یاد کنی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی