رباعی شمارهٔ ۱۶۹۱
اندازهٔ متن
ای آنکه تو از دوش بیادم دادی
زان حالت پرجوش بیادم دادی
آن رحمت را کجا فراموش کنم
کز گنج فراموش بیادم دادی
۲ بیت
ای آنکه تو از دوش بیادم دادی
زان حالت پرجوش بیادم دادی
آن رحمت را کجا فراموش کنم
کز گنج فراموش بیادم دادی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی