رباعی شمارهٔ ۱۶۹۳
اندازهٔ متن
ای آنکه ره گریز میاندیشی
تو پنداری که بر مراد خویشی
شه میکشدت مجوی با شه بیشی
که را بکند شهنشه درویشی
۲ بیت
ای آنکه ره گریز میاندیشی
تو پنداری که بر مراد خویشی
شه میکشدت مجوی با شه بیشی
که را بکند شهنشه درویشی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی