رباعی شمارهٔ ۱۶۹۵
اندازهٔ متن
ای آنکه ز حال بندگان میدانی
چشمی و چراغ در شب ظلمانی
باز دل ما را که تو میپرانی
آخر تو ندانی که تواش میخوانی
۲ بیت
ای آنکه ز حال بندگان میدانی
چشمی و چراغ در شب ظلمانی
باز دل ما را که تو میپرانی
آخر تو ندانی که تواش میخوانی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی