رباعی شمارهٔ ۱۷۱۳
اندازهٔ متن
ای بنده اگر تو خواجه بشناختیی
دل را ز غرور نفس پرداختیی
گر معرفتش ترا مسلم بودی
یک لحظه به غیر او نپرداختیی
۲ بیت
ای بنده اگر تو خواجه بشناختیی
دل را ز غرور نفس پرداختیی
گر معرفتش ترا مسلم بودی
یک لحظه به غیر او نپرداختیی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی