رباعی شمارهٔ ۱۷۳۲
اندازهٔ متن
ای دل چو وصال یار دیدی حالی
در پای غمش بمیر تا کی نالی
شرطست چو آفتاب رخ بنماید
گر شمع نمیرد بکشندش حالی
۲ بیت
ای دل چو وصال یار دیدی حالی
در پای غمش بمیر تا کی نالی
شرطست چو آفتاب رخ بنماید
گر شمع نمیرد بکشندش حالی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی