رباعی شمارهٔ ۱۷۷۲
اندازهٔ متن
ای آنکه رخت چو آتش افروختهای
تا کی سوزی که صد رهم سوختهای
گوئی به رخم چشم بردوختهای
نی نی، تو مرا چنین نیاموختهای
۲ بیت
ای آنکه رخت چو آتش افروختهای
تا کی سوزی که صد رهم سوختهای
گوئی به رخم چشم بردوختهای
نی نی، تو مرا چنین نیاموختهای
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی