رباعی شمارهٔ ۱۷۹۲
اندازهٔ متن
لطفی که مرا شبانه بنواختهای
امروز چو زلف خود پس انداختهای
چشم تو ز می مست و من از چشم تو مست
زان مست بدین مست نپرداختهای
۲ بیت
لطفی که مرا شبانه بنواختهای
امروز چو زلف خود پس انداختهای
چشم تو ز می مست و من از چشم تو مست
زان مست بدین مست نپرداختهای
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی