رباعی شمارهٔ ۱۹۱۷
اندازهٔ متن
گر داد کنی درخور خود داد کنی
بیچاره کسی را که تواش یاد کنی
گفتی تو که بسیار بیادت کردم
من میدانم که چون مرا یاد کنی
۲ بیت
گر داد کنی درخور خود داد کنی
بیچاره کسی را که تواش یاد کنی
گفتی تو که بسیار بیادت کردم
من میدانم که چون مرا یاد کنی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی