دفتر شعر
۲۷۲ شعر در این دفتر
روانی نقد جان درباز اگر سودای ما داریچو شمع از تاب دل بگداز اگر پروای ما داری
جانم بسوخت از غم و بی غم نمیکنیدانی جراحت دل و مرهم نمیکنی
ای کاشکی غم تو نصیب دلم شدیتا با غم تو خاطر خود شاد کردمی
هر جا که هست چون تو گلی سرو قامتیاز بلبلان خسته برآید قیامتی
ایکاش در هوای تو من خاک گشتمیباری ز ننگ هستی خود پاک گشتمی
اگر شبی ز جمالت نقاب بگشائیبچهره خلوت عشاق را بیارائی
تو که شاه ملک حسنی و سریر و جاه داریدل همچو من گدائی عجب ار نگاه داری
شبی از روی دلداری اگر دیدار بنماییچو خورشید جهانآرا همه عالم بیارایی
نظر بحال دل خسته ام نمی فکنیاگر چه روز و شب ای دوست در درون منی
من آن کسم که ندارم به جز گنه کاریکجاست خود چو من اندر جهان گنهکاری؟
ای سروناز رونق بستان ما توئیای نور دیده شمع شبستان ما توئی
بسته ام دل بغم عشق پری رخساریصنم سیمبری حور ملک کرداری
بیا بیا و مترسان مرا ز جانبازیکه هست پیش تو جانبازیم کمین بازی
روزم چو شب تیره شد از درد جدائیای روشنی دیده غمدیده کجائی
مرا تا کی ز هجرانت بسوزد جان به تنهاییچه شد ای جان شیرینم که یک ساعت نمیآیی
گفتم دلا ببین که جفای که میکشیوین درد دل ز بهر رضای که میکشی
قد رعنا رخ زیبا لب شیرین داریقصد غارتگری عقل و دل و دین داری
حیف آیدم که چون تو نگار پریوشیگردد ندیم و همنفس دیو ناخوشی
ای در اقلیم معانی زده کوس شاهیبنده امر و مطیع تو ز مه تا ماهی
آه که از ره کرم یار نکرد یارئیسوختم از غم و نشد رنجه بغمگسارئی
تا ز حسن خویش عکسی در جهان انداختیعاشقان را آتش اندر خانمان انداختی
دلا چون در خم چوگان عشق دوست چون گوئیاگر ضربت زند شاید که از خدمت سخن گوئی
ای دوست سعی کن که بدست آوری دلیگر بایدت ز عمر گرانمایه حاصلی
اگر بگوشه چشمی بسوی ما نگریز جمع گوشه نشینان هزار دل ببری