دفتر شعر
۲۷۲ شعر در این دفتر
شکیبم از رخ جانان نمی شود چکنمجدا شدن ز تو ای جان نمی شود چکنم
ما بار تن ز کوی وصال تو می بریموز بهر توشه عشق جمال تو میبریم
نبودم یکنفس طاقت که چشم از یار بربندمکنون در خواب اگر بینم خیال دوست خورسندم
یاری که ز جان دوسترش داشته بودموندر دل و جان تخم غمش کاشته بودم
ما جگرسوختگان با غم دلدار خوشیمسینه مجروح ولی با الم یار خوشیم
گر برود هزار جان با غم عشق او خوشممن که بعشق زنده ام منت جان چرا کشم
سرگشته در این بادیه تا چند بپوئیمای کعبه مقصود ترا از که بجوئیم
بیا بیا که من اندر جهان ترا دارمجفا مکن که بجان بنده وفا دارم
شبی اگر بکشد درد آرزوی توامنسیم صبح دهد زندگی ببوی توام
با درد غم عشق تو درمان نشناسمآشفته یارم سر و سامان نشناسم
تا خاک صفت معتکف آن سر کویمبی دردم اگر روضه فردوس بجویم
در ره عشق تو با درد و الم ساخته ایمسینه سوخته را مجمر غم ساخته ایم
گذشت عمر و خلاص از محن نمییابمدوای درد دل ممتحن نمییابم
دو چشم کز هوس روی دوست تر داریماگر ز گریه شود چشمه دوستتر داریم
چمن شکفته و گلها ببار می بینمولیک بی رخ او گل چو خار می بینم
مراد خاطر خود در جهان نمی یابمدوای درد دل ناتوان نمی یابم
الا ای طایر سدره نشیمنچرا کردی در این کاشانه مسکن
ای دل از وحشت سرای دار گیتی کن کرانبال همت باز کن بر پر بر اوج لامکان
ماه من چون آگهی از ناله شبهای منرحمتی کن بر دل بیچاره شیدای من
ای سر کویت بلای روضه رضوان مندرد روح افزای عشقت راحت و درمان من
از باده دوشینت بس بیخبریم ای جانوز شکر شیرینت در شور و شریم ای جان
با کس حدیث عشق تو گفتن نمی تواندریست در عشق که سفتن نمی توان
نتوان لعل فرح بخش ترا جان گفتنکانچه آید بدهان پیش تو نتوان گفتن
بازم به نازی شاد کن ای نازنین دلدار منمرهم ز زخم عشق نه بر سینه افکار من