دفتر شعر

غزلیات از ابن یمین فریومدی

۳۲۴ شعر در این دفتر

ز تاب می چو خوی از روی دلستان بچکد

شمارهٔ ۱۲۱

مرا ز نرگس تر آب ارغوان بچکد

زمانه رونق کارم بکام می نکند

شمارهٔ ۱۲۲

ره مراد مرا زیر گام می نکند

سنبل زلف تو چون از گل تر بردارند

شمارهٔ ۱۲۳

برقع شام ز رخسار سحر بردارند

سنبل غالیه گون بر گل تر میشکند

شمارهٔ ۱۲۴

ظلمت شام بر انوار سحر میشکند

شادباش ای دل که حالت پیش جانان گفته اند

شمارهٔ ۱۲۵

ماجرای درد تو یکیک بدرمان گفته اند

شراب عشق چون در جام کردند

شمارهٔ ۱۲۶

خرد را مست و بی آرام کردند

صبحدم بادی که از سوی خراسان می‌دمد

شمارهٔ ۱۲۷

چون دم روح‌القدس در پیکرم جان می‌دمد

صبا ز برگ گلش چون کلاله بر گیرد

شمارهٔ ۱۲۸

دلم چو سنبلش آشفتگی ز سر گیرد

طالع سعد دلم زان رخ گلگون گیرد

شمارهٔ ۱۲۹

خرم آندل که چنین طالع میمون گیرد

عاشق اول ز سر جان و جهان برخیزد

شمارهٔ ۱۳۰

آنگه اندر پی آن راحت جان بر خیزد

عاشقان تا ز کمند غم عشقت نرهند

شمارهٔ ۱۳۱

دل محنت زده بر جان بلاکش ننهند

عشق تو گر ضلال دل ماست گر رشاد

شمارهٔ ۱۳۲

ما را توئی ز هر دو جهان غایت مراد

عاشقان چون عزم رفتن سوی دلبر کرده اند

شمارهٔ ۱۳۳

در طریق عشق پا از تارک سر کرده اند

گرد گلت سبزه تر میدمد

شمارهٔ ۱۳۴

تازه نباتت ز شکر میدمد

گر بوصل خودم آنماه زمانی بدهد

شمارهٔ ۱۳۵

دل من روح بشکرانه روانی بدهد

گر چشم من ایجان جهان روی تو بیند

شمارهٔ ۱۳۶

هم صورت و هم معنی جان روی تو بیند

لب و دندان تو با لعل و گهر می‌ماند

شمارهٔ ۱۳۷

زلف و رخسار تو با شام و سحر می‌ماند

ماهروی من اگر پرده ز رخ بگشاید

شمارهٔ ۱۳۸

فلک از عکس ویم ماه دگر بنماید

مرا بمجلس انس تو بار چون نبود

شمارهٔ ۱۳۹

دل شکسته من زیر بار چون نبود

مرا ز عشق تو گر شادیی به جان نرسد

شمارهٔ ۱۴۰

تو شاد باش که جز غم به عاشقان نرسد

مردم چشمم که در غرقاب بازی میکند

شمارهٔ ۱۴۱

گر نشد آبی چرا در آب بازی میکند

نرگس مست تو گر دست بدستان نبرد

شمارهٔ ۱۴۲

دل چنین از من سودا زده آسان نبرد

نرگس مست تو این فتنه که بنیاد نهاد

شمارهٔ ۱۴۳

دل و دین را همه بر آتش و بر باد نهاد

نگار ماه رخم چون نقاب بگشاید

شمارهٔ ۱۴۴

ز خجلتش عرق از آفتاب بگشاید