دفتر شعر
۳۲۱ شعر در این دفتر
در دستِ غمِ یارِ دلارام بماندمهشیارترین مرغم و در دام بماندم
بدان عزمم که دیگر ره به میخانه کمر بندمدل اندر وصل و هجر آن بت بیدادگر بندم
دل باز به عاشقی درافکندمبرداد به باد عهد و سوگندم
زیر بار غمی گرفتارمکاندرو دم زدن نمیآرم
هرچند به جای تو وفا دارمهم از تو توقع جفا دارم
بیا که با سر زلف تو کارها دارمز عشق روی تو در سر خمارها دارم
تا به کوی تو رهگذر دارمکس نداند که من چه سر دارم
درد دل هر زمان فزون دارمچه کنم بیوفاست دلدارم
عشقت اندر میان جان دارمجان ز بهر تو بر میان دارم
هرچند غمِ عشقت پوشیده همی دارمهر کس که مرا بیند داند که غمی دارم
جز سر پیوند آن نگار ندارمگرچه ازو جز دل فکار ندارم
داری خبر که در غمت از خود خبر ندارموز تو به جز غم تو نصیبی دگر ندارم
یارم تویی به عالم یار دگر ندارمتا در تنم بود جان دل از تو برندارم
اگر نقش رخت بر جان ندارمبه زلف کافرت ایمان ندارم
نگارا جز تو دلداری ندارمبجز تو در جهان یاری ندارم
گر عزیزم بر تو گر خوارمچه کنم دوستت همی دارم
بیا تا ببینی که من بر چه کارمنیایی میا برگ این هم ندارم
عمر بیتو به سر چگونه برمکه همی بیتو روز و شب شمرم
کارم به جان رسید و به جانان نمیرسمدردم ز حد گذشت و به درمان نمیرسم
دل رفت و این بتر بر دلبر نمیرسمکان میکنم ولیک به گوهر نمیرسم
پای بر جای نیست همنفسمچه کنم اوست دستگیر و کسم
کار جهان نگر که جفای که میکشمدل را به پیش عهد وفای که میکشم
نو به نو هر روز باری میکشمبار نبود چون ز یاری میکشم
ای آرزوی جانم در آرزوی آنمکز هجر یک شکایت در گوش وصل خوانم