دفتر شعر
۱۲۵۶ شعر در این دفتر
زلفین تو را موی بمو گشتم و دیدمجز دود دل خلق در آن حلقه ندیدم
دوش با باد دمی شکوه زهجران کردمباد را از نفسی آتش سوزان کردم
دل به بر داشت فغانی و گمان کردمکه به غوغای جرس قطع بیابان کردم
با تف عشق ما در افتادیمشمعوَش شعله بر سر افتادیم
عاشق و میْپرست و شیداییمرانده از کعبه و کلیساییم
من و شمع دوش حرفی بمیان نهاده بودیمدو زبان آتش افشان به بیان گشاده بودیم
وصال دوست بمحشر زبس یقین دارمبزندگانی خود چون رقیب کین دارم
ای من اسیر زلف خم اندر خمت شومهمچون صبا بحلقه مو محرمت شوم
همچو یعقوب ز نو مصلحتی ساختهامتازه نرد نظری با پسری باختهام
بصد امید سوی کوی دلستان رفتمگرفته دل بکف و بهر امتحان رفتم
نه همین عشق تو آمد پی تسخیر دلمکه بود مهر تو آمیخته در آب و گلم
رند و مستم دگر نمیدانمبیخود استم دگر نمیدانم
خاک شیراز اگرچه شده دامن گیرمنتوانم دل از این نوسفران برگیرم
نغمات عجب زند تارمکه زهم برگسست او تارم
همه شب هم سفر باد سحرگاه شدمکز مه خرگهی خویشتن آگاه شدم
همتی ساقیا که مخمورممنتی نه به قلب رنجورم
شور از آن لعل پرشکر دارمنمکی تازه بر جگر دارم
زمشکین موی و روی ای لعبت رومتو چین و روم آوردی در این بوم
سالها رفت که ای عشق نگیری خبرمباز غوغا کن و سودا شو و بازآبسرم
مانده بر دست این دل صد پارهامدوستان از دست رفته چارهام
تا عطف عنان کرد زآفاق خیالمشد پیر مغان خضرم و داد آب زلالم
رحمی ای ساقی که از دیر و حرم بیگانهامنه مقیم کعبهام نه ساکن بتخانهام
محراب نخواهم خم ابروی تو دارمزُنّار نبندم شکن موی تو دارم
زنی گر تیر پرتابم که روی از عشق برتابمکنار از بحر نتوانم که رفت از دست پایابم