دفتر شعر
۶۳۲ شعر در این دفتر
گر پیش تو سر ز کشتن افتد به سجودرنجیده مشو ز دامن خون آلود
شوخی که چو سرو ناز دلکش باشدچون لاله بداغ او دلم خوش باشد
زان گرد گنه بذیل عشاق رسدتا رحمت و مغفرت ز خلاق رسد
بس دور مشو که عمر بس بیتو مبادجانی که مراست یکنفس بیتو مباد
گر عشق بنای جان ز بنیاد برداین بس که غم دو عالم از یاد برد
خوش آنکه دمی زمانه یارم باشدمعشوقه چو سرو و در کنارم باشد
تا خنده زنان لبت به بستان آمددر گریه خون غنچه خندان آمد
تا کی ستمت بر دل نا شاد رسدفریاد کنیم و از تو بیداد رسد
هر کس که به دقن بدندان نگزیداز باغ حیات میوه عمر نچید
ایساقی جان که جای فدای تو بودخوش وقت کسی که خاک پای تو بود
گر دل ز غبار غم درون پاک کندوین گرد بلا روی بر افلاک کند
در عشق تو کس جز رخ زردش نرسددرمان نبرد دلی که دردش نرسد
می خور که حیات جاودانت بدهندوز صد چو سکندری امانت بدهند
چشم بد کس بچشم مستت نرسدآفت بدو لعل می پرستت نرسد
گر حسن چون حسن شیرین ننموددر گنج کسی چو گنج پرویز نبود
زان چشم سیه که دل سیه میگرددصد خانه سیه ز یک نگه میگردد
تا دست بود در وفا خواهم زدتا پاست قدم درین بلا خواهم زد
هر چند دلم بوصل فایز نشوددر داغ فراق دوست عاجز نشود
هر چند دلم زعشق آزار کشیدآزرده نشد ز عشق و این بار کشید
طالب که دلش در پی مطلوب بوداو را قدم و کرم ز محبوب بود
گاهیم بعشق و مستی آموخته اندگاهی نظر از مراد دل دوخته اند
در آتش پدر نگاه لیلی چون کردمجنون زرهی دید که سر بیرون کرد
تا کی غم دل عاشق بی بخت خوردخواهد ز دلم سگ و صد لخت خورد
تا چند چنین عهد شکن خواهی بودتا کی ز جفا تلخ سخن خواهی بود