دفتر شعر
۱۴۱۲ شعر در این دفتر
من اندر کار عشقش چند کوشمقبای سبز صبرش چند پوشم
دوش میرفت دوش بر دوشمزد بُطر آن مه کله پوشم
تا چند زنی تیغ جفا بر دل ریشمزین بیش نماندهست مرا طاقت نیشم
ز زلفت بو نمییابد دماغمبه خون دیده میسوزد چراغم
ز گل با روی تو باشد فراغمچرا با روی تو باشد مرا غم
ای شده غم یار من، من شدهام یار غمغم شده غمخوار من، من شده غمخوار غم
همی پرسی که چونی در فراقمچه میپرسی ز خورد و خواب، طاقم
کنون عمری که سرگردان عشقمغریق بحر بی پایان عشقم
بس بگردید و بس بگردد همچرخ سرگشته و نگردد کم
چو من آشفته آن زلف و خالماز این بهتر نظر میکن به حالم
بگرفت ز دست غم ملالمباشد که نظر کنی به حالم
عمریست تا من از جان حیران آن جمالمبگرفت بی رخ او از جان خود ملالم
چرایی اینچنین فارغ ز حالمز درد هجر تو تا چند نالم
آخر نظری فکن به حالماز دست فراق چند نالم
چون سر زلف تو ای دوست پریشان حالمخود نپرسی که چگونه گذرد احوالم
تا هست نظر بدان جمالمیک لحظه نرفت از خیالم
ای سر زلف تو پناه دلمچیست جز عشق تو گناه دلم
تا کی زنی ز تیغ جفا نیش بر دلمتا من مگر ز مهر و وفای تو بگسلم
چو بلبل در هوای گلستانمکه باشم دایماً با دوستانم
تا هست به عشق تو توانمتا هست مرا رمق ز جانم
من ز هجران تو سرگشته و سرگردانمبه چه رو من ز سر کوی تو سر گردانم
اگرچه سوخت در غم استخوانمعلاج درد هجرانش ندانم
بلبل صفت از عشق تو فریاد زنانمای دوست بجز مدح و ثنای تو ندانم
من تو را یار خویش میدانمهمچو مرهم به ریش میدانم