دفتر شعر
۱۴۱۲ شعر در این دفتر
منم کاندر جهان یاری ندارمبجز هجران تو کاری ندارم
صبا بگذر شبی در کوی یارمپیام من ببر سوی نگارم
چشم بینایی بده تا روی جانان بنگرمپایمردی ده مرا تا راه عشقش بسپَرم
جانا ز دست عشق تو فرسوده خاطرمگر دورم از نظر به دل و جانت حاضرم
گر من ز دست هجر تو آهی برآورمیا شمّهای ز جور تو در خاطر آورم
تا روی همچو ماه تو رفت از برابرمجانا به جان تو که نه خوابست و نه خورم
تا من از صحبت تو مهجورمخسته و ناتوان و رنجورم
بیا جانا که جانت را بمیرموگر میرم به جان منّت پذیرم
مگر لطف تو باشد دستگیرمز پای افتادم آخر دست گیرم
به لطف ای دوست باری دست گیرمکه جز لطفت نباشد دستگیرم
بر نور شمع رویت پروانهٔ حقیرمبر آتش جمالت تا کی چنین بمیرم
بیا ای سرو ناز من روان تا در برت گیرمگهی دست تو را گیرم گهی در پای تو میرم
بگفتی هم شبی جانا نظر بر حالت اندازمز روی مردمی یک دم به حال دوست پردازم
مدّتی تا به غم حال جهان میسازمشرح حالی ز سر شوق همی پردازم
خداوندا بده عمری درازمز لطف بی دریغت مینوازم
لب تشنه لعل تواَم آبی مگر ارزممخمورم از آن لعل شرابی مگر ارزم
ز دیده خون دل تا چند ریزمز دست هجر تو تا کی گریزم
مرا در دل همی آمد که با عشقت نیامیزمز دست جور تو جانا به صد فرسنگ بگریزم
نیست بر دولت وصل تو شبی دسترسماز سر لطف خود ای دوست به فریاد رسم
چنین بی یار و دل تا چند باشمبه دام زلف او پابند باشم
اگر با دولتت پاینده باشمبه پیش بندگانت بنده باشم
تو شمعی و منت پروانه باشمبه عشقت در جهان افسانه باشم
سرو قد تو رسته روان بر کنار چشمگه بر سرش نشانم و گه در کنار چشم
صد ازین جور و جفا گر ز برای تو کشمهمچنان سر همه در پای رضای تو کشم