دفتر شعر
۴۱۰ شعر در این دفتر
دایم تویی مقابل آیینه دلمتو در دلی ولی ز تو من سخت غافلم
داغ عشق صنم لاله عذاری دارمدل سودا زده جان فگاری دارم
دمی مانند گردی گر جدا از خاک در گردمبگردون گر کشم سرباز می خواهم که برگردم
هرگز غم خرابی عالم نمی خوریمعالم اگر خراب شود غم نمی خوریم
بدلبری سر و کاری درین دیار ندارمدرین دیار چه مانم چو هیچ کار ندارم
نمیخواهم به او درد دل صد پاره بنویسمکه می دانم نخواهد خواند گر صد باره بنویسم
یار بی جرم بشمشیر ستم می کشدمگر بگویم که چرا می کشدم می کشدم
تا بوده ایم بی غم یازی نبوده ایمبی درد و داغ لاله عذاری نبوده ایم
من بسربازی ز شمع مجلست کم نیستمچیست جرم من که در بزم تو محرم نیستم
سرو نازم نشد آگه ز نیازم چه کنمبکه گویم غم دل آه چه سازم چه کنم
ما فراغ از غم بیش و کم عالم داریمغم نداریم اگر بیش و گر کم داریم
می روم زین شهر و در دل مهر ماهی می برمکوه دردی با تن چون برگ کاهی می برم
میروم در سینه صد درد نهانی میبرمکوهِ دردم از سر کویت گرانی میبرم
از آن رو با تو من آیینه را همتا نمیبینمکه من هرگاه میبینم ترا خود را نمیبینم
نسبت شمشاد با آن سرو قامت چون کنمور کنم با طعنه اهل ملامت چون کنم
روزگاری شد ز کویت درد سر کم کرده ایمسویت از بیم رقیبانت گذر کم کرده ایم
دارم هوس کز خون دل خاک درش را گل کنماو را بهر رنگی که هست آگه ز حال دل کنم
بیاد قد تو بر سینه هر الف که بریدمخطی ز کلک عدم بر وجود خویش کشیدم
نیست در آیینه عکس آن صنممریمی دارد مسیحی در شکم
از او پرسید سرّ آن دهان را، من نمیدانمخدا میداند این سر نهان را، من نمیدانم
در دل زار غمی ز آن لب می گون دارمچه کنم آه چه سازم دل پرخون دارم
چو طفلان پیشهای جز گریه در عالم نمیدانمنمیداند کسی درد مرا من هم نمیدانم
باز در دل ز غم عشق ملالی دارمچه دهم شرح چه گویم که چه حالی دارم
ز سیر سایه همراه تو ای مه رشکها بردمبرای دیدنت گر چشم هم میداشت میمردم