دفتر شعر
۷۱۱ شعر در این دفتر
ز ناز آن رامْ دشمن گرچه دایم میرمید از منولی درد دلِ ناگفته گاهی میشنید از من
اوج گیرد رتبة افتادگی از حال منتیرهبختی سر به گردون ساید از اقبال من
هم حریف زندانم هم رفیق چاهم منبخت تیره روزانم کوکب سیاهم من
تا دورم از تو ای بت نامهربان مندورست شادمانی عالم ز جان من
گر نه ابراهیم عهد خود بود جانان منچون کند جا در دل چون آتش سوزان من!
من بلبلم و گلشن کویت چمن منفرهادم و چین سر زلفت وطن من
ای ترا جلوه خوش و قامت رعنا موزونهمه اندام تو نیکو همه اعضا موزون
از دل هوای وصل تو کی میرود برونکی نشئه از طبیعت می میرود برون
سر فدای جانانست، کام افتخارست اینتن به خاک یکسانست اوج اعتبارست این
از زمین بوس درش یک دم نپیچد سر جبینهست نقش سجدة او سرنوشت هر جبین
در خواب خمار آن چشم دایم ز شراب اوچشم همه شب تا روز بیدار ز خواب او
بهار رفت و نچیدیم گل ز گلشن اوچمن چمن نشکفتیم از شکفتن او
ای سرو، پای بستة سرو روان تووی غنچه دل شکستة کنج دهان تو
اثر ندیده دل از حرف مهربانی توچو شمع تا به کی این گرمی زبانی تو
از گل آوازهای شنیدی توآنچه من دیدهام ندیدی تو
چو موکشان به گلشنم آرد هوای تودر پای گلبن افتم و میرم برای تو
ای فتنه یک دم آی ز بالای زین فروشورِ زمانه خاسته یک دم نشین فرو
بیا ای عیش مشرب، نالهای از ساز غم بشنوشنیدی نغمة راحت نوای درد هم بشنو
آن ناز و آن کرشمه و آن چشم و آن نگاهخود گو چگونه دارم دل در میان نگاه؟
بیبادة لبت در میخانه بسته بهپیمانه بیتو بر سر مینا شکسته به
به عهد زلف خوشت مشک ناب یعنی چهبه دور ماه رخت آفتاب یعنی چه!
خوش به کام همه در ساختهای یعنی چهعشوه را در به در انداختهای یعنی چه
جا بکوی یار ده ما را بجنّت جا مدهقسمت ما را بما امروز ده فردا مده
یک شب ترا بغل نگرفتم چه فایدهکام از تو بیبدل نگرفتم چه فایده!