دفتر شعر
۷۲۴ شعر در این دفتر
تا بتوانی بِکَش به جان، بارِ دلیمیکوش که تا شوی ز دل، یارِ دلی
از دردِ تو نیست چشمِ خالی ز نَمیهر جا که دلیست شد گرفتارِ غَمی
بیپا و سرانِ دشتِ خونآشامیمُردند ز حَسْرَت و غَمِ ناکامی
دل، داغِ تو دارد ارنه بفروختمیدر دیده، تویی وگرنه میدوختمی
حقا که اگر چو مرغ پر داشتمیروزی ز تو صد بار خبر داشتمی
هستی که عیان نیست روان در شانیدر شان دگر جلوه کند هر آنی
گر در طلب گوهر کانی کانیور زنده به بوی وصل جانی جانی
میدانِ فراخ و مردِ میدانی نِیمردانِ جهان چنانکه میدانی نِی
دردی داریم و سینهٔ بریانیعشقی داریم و دیدهٔ گریانی
گر طاعت خود نقش کنم بر نانیوآن نان بنهم پیش سگی بر خوانی
نزدیکان را بیش بود حیرانیکایشان دانند سیاست سلطانی
ای آنکه دوایِ دردمندان دانیرازِ دلِ زارِ مستمندان دانی
آنی تو که حالِ دلِ نالان دانیاحوالِ دلِ شکستهبالان دانی
گفتی که به وقت مجلس افروختنیآیا که چه نکتهاست بردوختنی
ما را به سر چاه بری دست زنیلاحول کنی و شست بر شست زنی
تا چند سخن تراشی و رنده زنی؟تا کی به هدف تیرِ پراکنده زنی؟
ای واحِدِ بیمِثال، مَعْبودِ غَنْیو ای رازِقِ پادشاه و درویش و غَنْی
خواهی چو خلیل، کعبه، بنیاد کُنیو آن را به نماز و طاعت، آباد کُنی
گر زانکه هزار بنده آزاد کنیبه زان نبود که خاطری شاد کنی
ای آنکه سِپِهْر را پُر از اَبْر کُنیوز لُطْف، نظر بهسویِ هر گَبْر کُنی
ای خوانده تو را خدا وَلْی، اَدْرِکْنیبر تو ز نبی، نَصِّ جَلْی، اَدْرِکْنی
یاقوت ز دیده ریختم تا چه کُنیدر پایِ غمِ تو بیختم تا چه کُنی
دنیایِ دَنیِّ پُرهَوَس را چه کُنی؟آلودهٔ هر ناکس و کس را چه کُنی؟