دفتر شعر
۳۶۶ شعر در این دفتر
عزیزا مردی از نامرد نایوفغان و ناله از بیدرد نایو
کجا بی جای ته ای بر همه شاهکه تا مو بسپرم آن جاگه راه
غم عشقت ز گنج رایگان بهوصال تو ز عمر جاودان به
غم و درد دل مو بی حسابهخدا دونه دل از هجرت کبابه
مو را درد دلم خو کرده وا تهندونی درد دل ای بیوفا ته
دل مو دایم اندر ماتم تهبه دل پیوسته بی درد و غم ته
به دنیا مو نوینم کام بی تهبه دس هرگز نگیرم جام بی ته
دو چشمم را ته خون پالا کنی تهکلاه عقلم از سر وا کنی ته
دلی دیرم چو مرغ پا شکستهچو کشتی بر لب دریا نشسته
قضا پیوسته در گوشم بواجهکه این درد دل تو بی علاجه
دلت ای سنگدل بر ما نسوجهعجب نبود اگر خارا نسوجه
دلم از دست خوبان گیج و ویجهمژه بر هم زنم خونابه ریجه
نذونم لوت و عریانم که کردهخودم جلاد و بیجونم که کرده
سرم چون گوی در میدان بگردهدلم از عهد و پیمان بر نگرده
شدهستم پیر و برنایی نماندهبه تن توش و توانایی نمانده
مرا عشقت ز جان آذر برآرهز پیکر مشت خاکستر برآره
عزیزان موسم جوش بهارهچمن پر سبزه صحرا لاله زاره
غمم بیحد و دردم بی شمارهفغان کاین درد مو درمان نداره
دل مو بی تو زار و بی قرارهبجز آزار مو کاری نداره
مو را ای دلبر مو با ته کارهوگرنه در جهان بسیار یاره
ز غم جان در تنم در گیر و دارهسرم در رهن تیغ آبداره
سرم بالین تنم بستر ندارهدلم جز شوق ته در سر نداره
سر سرگشتهام سامان ندارهدل خون گشتهام درمان نداره
هر آن دلبر که چشم مست دیرههزاران دل چو ما پا بست دیره