دفتر شعر
۳۶۶ شعر در این دفتر
بی ته بالین سیه مار به چشممروج روشن شو تار به چشمم
بی ته گلشن چو زندانه به چشممگلستان آذرستانه به چشمم
دلا از دست تنهایی به جانمز آه و نالهٔ خود در فغانم
قلم بتراشم از هر استخوانممرکب گیرم از خون رگانم
مو آن دلدادهٔ بی خانمانممو آن محنت نصیب سخت جانم
به خنجر گر برآرند دیدگانمدر آتش گر بسوزند استخوانم
مو آن آزردهٔ بی خانمانممو آن محنت نصیب سخت جانم
فلک کی بشنود آه و فغانمبه هر گردش زند آتش به جانم
کنون داری نظر گو وا کیانمز جورت در گدازه استخوانم
تو خود گفتی که مو ملاح مانمبه آب دیدگان کشتی برانم
مو آن رندم که پا از سر ندونمسراپایی بجز دلبر ندونم
دلم دور است و احوالش ندونمکسی خواهد که پیغامش رسونم
سر کوه بلند چندان نشینمکه لاله سر بر آره مو بچینم
خوشا روزی که دیدار ته وینمگل و سنبل ز رخسار ته چینم
شبی خواهم که پیغمبر ببینمدمی با ساقی کوثر نشینم
بوره روزی که دیدار ته وینمگل و سنبل به دیدار تو چینم
گلستان جای تو ای نازنینممو در گلخن به خاکستر نشینم
به صحرا بنگرم صحرا ته وینمبه دریا بنگرم دریا ته وینم
خوش آنساعت که دیدار ته وینمکمند عنبرین تار ته وینم
الهی دشمنت را خسته وینمبه سینهَش خنجری تا دسته وینم
اگر جسمم بسوزی سوته خواهماگر چشمم بدوزی دوته خواهم
بیا سوته دلان گرد هم آئیمسخنها واکریم غم وانمائیم
نمیدانم که سرگردان چرایمگهی نالان گهی گریان چرایم
ز حال خویشتن مو بیخبر بیمندونم در سفر یا در حضر بیم