دفتر شعر
۲۹۵ شعر در این دفتر
امیر گنه: مه سوُته دِلْ ته جَفاکَشْکانِ غَمْ واِلَمِه، مکانِ آتَشْ
پئیزْ بَپچْ وُ بالا خِدارِهْ هارِشْکَمْ کَمْ دَکِنْ وُ ویهاره ماره هارِشْ
مِنْ بَمِردِهْ روزْ لاشْ رِهْ منه صحرا کَشْانگیسْ دَکِنْ مه زِبُونْ رِهْ پیکِفا کَشْ
نِما شونِهْ سَرْ ویشهْ بَئییهْ خاموشْمَسْتِهْ بِلْبِلِ نالهْ نیمُونه مه گُوشْ
سییُو شبه رِهْ مُونِنه (موندنه) ته دِ تا چِشْکُلً مازرونْ اِرْزِنِهْ ته لُویِ خِشْ
«چلو»، خِشِهْ که هَر دمْ دئیرهْ وارشْ«وسّا» خِشِهْ که هر دم دووئه گالِشْ
مِهْ تِکْ دَکِتِهْ اَمْشُو دَئیره وارِشْتاریکْ بَووُئِهْ چیرِهْ نَوینهْ مه چِشْ
امیر گِنِهْ:ای گُوهِرْ، منه پَریوَشْاَرْمُونْ دارمهْ تِهْ لُورهْ دَچینمْ شِه خِشْ
بساته تِرِه اُونطورْ که وِسّه صانِعْهاکِرْدِهْ به ته تَنْ همه چیزْ رِهْ جامِعْ
امیر گِنِهْ:ای دوُنِ زبونِ طامِعْ!جُز نُومِ خِدا نَشوُنه گُوش سامِعْ
اَمْروُزْ نُوورِ گِلْ رِهْ بَدیمه ته باغْشهْ مِسکینِ دِلِ سَرْ دَچیمه سی داغْ
سیاهی سَرْ، خطْ اَلِفِهْ ته زِلْفْیک روزْ نَدیینْ، صد هزار حقِهْ ته زلْفْ
سیاهی سَرْ، خطّ اَلِفِهْ ته زِلْفْیک روز تَدیینْ، صد هزار حفِهْ ته زلْفْ
امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْدلْ دارمه هزارْ داغ به سودایِ ته عِشْقْ
سه تا چینّه کا داشتْمه خجیروُ خارکْاتّارِهْ کِرْچِکْ بَوِرْدِهْ، اِتّا رِه شالکْ
گِتْمِهْ: بَوِرْزِمْ مهرِتهْ گُوهِر پاکْگِتی: ته سونْ پِرْزَنِنْ شه سینهْرِهْ چاکْ
امیر گنه: مه دِلْرِهْ بئیتهْ ته واکْبئیتِهْ تنه واک وُ، وَرِهْ به شه خاکْ
وَنُوشه رِهْ گِمٌهْ چییهْ ته دامِنِ چاکْ؟نوروزْ بِمُونه، نظرْدارْنی سوی خاکْ؟
بالا خدنگْ،ای زُبْده سنگْ، دلْ شوآهنگْدهُونْ تنگ وُ آوازْ چنگ، بشکنْ شوخ وُ شَنْگْ
نماشْترْ سَرا که خُور دِگاردنهْ رنگْکشتی به درْیُودیمه، سَر هُو کشی تنگْ
اَطْلَسْ دپوشی دامنْ وِشا، کَمرْ تنگتهْ مَخمِلِ دیمْ دارنهْ سرخ گِلی رنگْ
فلکْ بَگرْسَهْ خنهْ هَکردهْ پامالْکُو ئه قارُونْ وُ کُوئه ونهْ زَرُ و مالْ؟
تو نَسلِ اُونشاهی بغضْ نداشته شه دلْسی اَشتُرْ قطارْ یکْ روزُ هدا به سایل
اُون که بنهْ روزْ با تو بوییهْ مایلْاسا به عشقِ دَرْدْ، سُوجنهْ یومُ و لَیلْ