دفتر شعر
۲۹۵ شعر در این دفتر
امیر گنه: مه وَرْ نوویهار، بیّیه لیْلْیا ارض وُ سما وُ فلکْ دارنه ته فِعلْ
یا علی گمّهْ سُو دَکفهْ منه دلْاُونطورْ بشکُفهْ، سرخ وُ سفیدْپییونْ گلْ
امیر گته: یکباری جُوون بَووئمْکرهْ سنگهْ دَشتِ باغبُونْ بَووئمْ
رُخصتْ هاده که من ته قربونْ بَئوئمْنَخْجیرِ شکارِته مُژگوُنْ بَئوئمْ
اسیرِ زلفِ عَنبرْاَفشونْ بئوئمْسییُو چشمونِ وَرْجهْ قربُونْ بَئوئمْ
آشفتهی اون موی افشون بَووئمْمن بلبل رخسار گُلگون بووئم
مه دلْ همه خانهْ ته قربونْ بَووئمْ،ته خوانِ کرمْ جهْ سیرِ نونْ بَووئمْ
سوداییِ لَعلِ بَدخْشون بَووئمْنَرگسِ چشمونِ وَرْ قربُونْ بَووئمْ
دَسْتِ ته کافِرْ، نامُسَلْمونْ بَوُوئمْبِهِشْت مذهبْ وُ، رویِ ایمونْ بُوُوئِمْ
اَبْرْ نِهِلِّهْ ماهْ رِهْ هِلالْ بَوینِمْرقیبْ نِهِلِّهْ دیدارِ یار بَوینمْ
بییَمِّهْ تنه باغِ گِلْرِهْ بَچینمْبییمِّهْ تنه چَلْ پِلِّهْرِهْ دَچینِمْ
امیر گته: ماه دَه وُ چاره ته دیمْبی غنچه گِلْ اَوِّلْ بهارِهْ ته دیمْ
یاربْ بوینمْ دولتْرِه من به ته کومْ،ته روشنهْ روزْ، هرگز نَوِّهْ رنگِ شُومْ،
هر سِوا که خوؤ در بییِهْ ما ته، ته دیمْته زِلْفْ قیامتهْ، عَرِصاتِهْ، ته دیمْ
عشقْ اونْ عشقه که رُسوا مَجی به عالِمْدایم دچِش گوشهْ بخاسِنّهْ نَمْ
حمّوم شونی دُوستْ، مره هَم بَوْ بییارِمْتاس وُ تَشت و نارِنْجْ به سَرِ دَستْ دارِمْ
عهدْ بکِرْدِمِهْ بی تُو نَرْگِسْ نکارِمْ،اونْجه که نرگسْ بکارِنْ، کارْ ندارِمْ،
عهد بَکِرْدِمِهْ ته لُو شه بِنْ گُوم نَیِرِمْعَهدْ بکردمه ته نُوم رِهْ زِبُون نَیِرِمْ
دِلْ که با وِصالْ خو بکرد بُو اَندی تُومْکَیْ بونه تنه فُرقتْ بئیره آرُوم؟
تو شاهْ مُرتضایی، مرتضانه ته نُوْمْاِنشالّا بَگِرْدِهْ وِنِه نُومْ به ته کُومْ
من ته وَرْ عالمْ درد وُ واکْ بَچینِّمْته مقبوله چِشْ بَوِرْدِهْ عَقل وُ دینِمْ
امیر گنه: عاشقمه ته از زر و سیمشه جانره فدا کمّه ته، با زر و سیم
نماشونه سر ویشهْ بَئیهْ روشِنْامیر و گوهر بُوِرْدِنهْ گُو بدوشِنْ
میراث منه مهر و بفا وَرزییِنْنه عادته مه جان رِهْ جفا شَنییّنْ