دفتر شعر
۲۹۵ شعر در این دفتر
امروز چن روزه، دوسّ گمون ندارمهوحشی بئیمه، دین و ایمون ندارمه
شش درم دونه، وه کتراره کورنه؟بوریته آدم، وه گته (دکته) راهره کورنه؟
کیجا شه سِرِهْ، ونگْ کِنِّهْ (کِرْدِهْ) شه سیکٰارِهْریکا به صحرا گِتِهْ (گِنِهْ) منْ تِهْ (تِنِهْ) بلاره
نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْانگِشْتِ کِلُو بیمٰا، زِغالْ بئیمِهْ
اَمِلْ تش هیره (ایره)، نور و کجور بسوزهلارجون تش هیره (ایره)، پلِ پلور بسوزه
نما شترسرا، وِرْگ دکته صحرارهبورده مِنِ دلبرِگو بزاره (گوکزاره)
الهی تنه رو بکشه شمالهالهی ته نوم بمونّه مه قواله
دِنْیا ره بفانیه، بقا ندارنهمرگ با آدمی حقّه، دعوا ندارنه
امروز دشته سر، بدیمه شه کیجارهاِزّالْ دَوِسِّهْ، دِساله گوکزاره
ته عشقه که عالمره هکرده آگاهته عشقه که صنعونْ رِهْ بَورْدِهْ از راهْ
امیر گنه: دوستْ کانِ نواته لو، تهیا سرچشمهیِ اویِ حیاته لو، ته
تیرنگْ بدیمه، ویشهْ دَریمْ نیشت بیِهْبَوتِمِهْ نیرنگْ، ته مِدّعا چه چیه؟
ویهار درآمو، تی تی (شکوفه) بدیمه دارهفلک به زمین سی سر شکوفه باره
سی داغ به منه دل دره ته ابرویهعجب ویّمه که داغ به دل مه برویه
سربازمّه ته عشق، هرچی بونه بووئهامیر گنه: هر کس به دنی دَوُنه،
یارون و دوستون، اندی نکنین مُونّهونه بمردن، بوردن قدیمه خونه
ونوشه که در بموئه نوویهارهکس بوئه که سَرِ بو کردنْ نداره؟
کوک ره بدیمه، سروسّه جویبارهشاهین ونه ور لوزوئه که درآره
ته بخت و دولت، به چل پر دِماسه!ته دولت بَگِرْدِهْ، بَگِرْدِهْ گِرْدِهْ تاسِهْ
خنده خنده با من هکرده حکاتهذرّه ذرّه الماس مه دل دله بپاته
امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْدوستْ، آب و نمک دارنهْ، سَر تا به پاتِهْ
سَرْره بشسّی، زلف کنّه کینه کینهسرخه گلْ بوارسّه، میونِ سینهْ
ته چیره به خوبی، گلِ آتشینهمن شومه به آتش، اگر آتش اینه
بلبل به گل دورو گل به بلبل دورهبلبل چه من، گل چه ته صاحب نوره