دفتر شعر
۲۱۱ شعر در این دفتر
یارَبْ بَخری ته اُوی زندگونییا خضرِ پیون، ته به دَنی بَمُونی
تا که اینْ کِسْ خاطرْ مُشوّشْ بوییچشمِ خینْ شَنّه و سینه پرْ آتش بویی،
گُلدستهْ به ظُلمٰاتْ همیشه شوبیکَسْ نیه که مه پیغُوم به ته بَوُویی
نماشترهْ سَرْ بیهْ، رَنگ داشته شوییمه دوستْ به تدارکْ دَرهْ خُفت و خویی
امیر گنه: کمترین بندومهْ ته گر گُوییکمترینْ بندهی جانْ جه جدا چه (چون) بَوُویی
گلْ چیه که ته چیره مُونّه به بُویی؟اُونْ یاسَمنْ چیرْره کَسْ نشُونْ نئویی
نَمجْ تُومهْ خُورْ که خورْ ترهْ نَتُوییترسمّهْ که خورْ ته بَدنْره بَتُویی
گِلِ دَسْته! هروارْ که منه درْآییصَدْ تیر زَنّی مه جانره که: بیبفایی
دلْ دارْمه یکی، دارْنه تنه هواییچشْ دارمه یکی، دایمْ به اَندوه هٰایی
گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جاییهَمُونْ دَمْ منهْ جان و مه دلْ دَرْآیی
یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسیدندونْ صدفْ، دیمْ سرخه گلْ، قَدْ چه آسی
کمالِ عَلی تاجبخشِ حاتمِ طَیْتا ته پشتِ پارهْ بُوسهْ کاووسِ کَیْ
دوستْ گلهْ وَلگْ سَرْ بوارسته بو، شیبَورینْ شیشه ره که پربَوُو تشین مَیْ
سامِ نیرمْ زال و رستم، کونه گودرز کَیْ؟بَورینْ شیشه ره که پربَوُو تشین مَیْ
ها نَپرسنی حالْ ره مه دیر بسوتیدُونّی دَرْدِ مهرْ دْکاشتْای غم اَندُوتی
نرگس دیمهْ سَرْمَستْ و مه جا قرین بیچاچی دیمه تیرِ غَمزه ره به کین بی
کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابیدل سُوجنه مه، اینه وَرْ بو کبابی
اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ اماییلَعلِ بَدَخشونْ و دُرّ پربهایی
شُومّه به تماشا که بَیُورم یاریبدیمه زری تَشتْ، عَنبرْ لُو ویماری