سخنان پیر طریقت از خواجه عبدالله انصاری

بخش ۷۳

اندر دل من بدین عیانی که توئیوز دیده من بدین نهانی که توئی

بخش ۷۴

گاهی که به طینت خود افتد نظرمگویم که من از هر چه در عالم بترم

بخش ۷۵

زین نادره تر کرا بود هرگز حالمن تشنه و پیش من روان آب زلال!

بخش ۷۶

محنت همه در نهاد آب و گل ماستپیش از دل و گل چه بود آن حاصل ماست

بخش ۷۷

بخش ۷۸

بخش ۷۹

مرا تا باشد این درد نهانیتو را جویم که درمانم تو دانی

بخش ۸۰

بخش ۸۱

بخش ۸۲

بخش ۸۳

بخش ۸۴

بخش ۸۵

بخش ۸۶

بخش ۸۷

بخش ۸۸

بخش ۸۹

بخش ۹۰

پر آب دو دیده و پر آتش جگرمپر باد دو دستم و پر از خاک سرم

بخش ۹۱

حسن تو فزون است ز بینائی منراز تو برون است ز دانائی من

بخش ۹۲

ما خود ز وجود خویش تنگ آمده ایموز روی قضا بر سر سنگ آمده ایم

بخش ۹۳

غم کی خورد آنکه شادمانیش توئییا کی مرد او که زندگانیش توئی

بخش ۹۴

بخش ۹۵

دل کیست که گوهری فشاند بی تویا تن که بود که ملک راند بی تو

بخش ۹۶

این قصه نه زان روی سیاه آمده استکاین رنگ گلیم ما سیاه آمده است