دفتر شعر
۳۲۳۰ شعر در این دفتر
صنما چنان لطیفی که به جان ما درآییصنما به حق لطفت که میان ما درآیی
سوی باغ ما سفر کن بنگر بهار باریسوی یار ما گذر کن بنگر نگار باری
به مبارکی و شادی بستان ز عشق جامیکه ندا کند شرابش که کجاست تلخکامی
ز گزاف ریز باده که تو شاه ساقیانیتو نهای ز جنس خلقان تو ز خلق آسمانی
به چه روی پشت آرم به کسی که از گزینیسوی او کند خدا رو به حدیث و همنشینی
هله عاشقان بشارت که نماند این جداییبرسد وصال دولت بکند خدا خدایی
صفت خدای داری چو به سینهای درآییلمعان طور سینا تو ز سینه وانمایی
بکشید یار گوشم که تو امشب آن ماییصنما بلی ولیکن تو نشان بده کجایی
منگر به هر گدایی که تو خاص از آن ماییمفروش خویش ارزان که تو بس گران بهایی
به خدا کسی نجنبد چو تو تن زنی نجنبیکه پیالههاست مردم تو شراب بخش خنبی
بت من ز در درآمد به مبارکی و شادیبه مراد دل رسیدم به جهان بیمرادی
هله ای پری شب رو که ز خلق ناپدیدیبه خدا به هیچ خانه تو چنین چراغ دیدی
تو کیی در این ضمیرم که فزونتر از جهانیتو که نکته جهانی ز چه نکته میجهانی
بت من به طعنه گوید چه میان ره فتادیصنما چرا نیفتم ز چنان میی که دادی
چو مرا ز عشق کهنه صنما به یاد دادیدل همچو آتشم را به هزار باد دادی
دل بیقرار را گو که چو مستقر نداریسوی مستقر اصلی ز چه رو سفر نداری
سحر است خیز ساقی بکن آنچ خوی داریسر خنب برگشای و برسان شراب ناری
ز بهار جان خبر ده هله ای دم بهاریز شکوفههات دانم که تو هم ز وی خماری
ز غم تو زار زارم هله تا تو شاد باشیصنما در انتظارم هله تا تو شاد باشی
شب و روز آن نکوتر که به پیش یار باشیبه میان سرو و سوسن گل خوش عذار باشی
چو یقین شدهست دل را که تو جان جان جانیبگشا در عنایت که ستون صد جهانی
تو ز عشق خود نپرسی که چه خوب و دلرباییدو جهان به هم برآید چو جمال خود نمایی
برسید لک لک جان که بهار شد کجاییبشکفت جمله عالم گل و برگ جان فزایی
هله ای دلی که خفته تو به زیر ظل ماییشب و روز در نمازی به حقیقت و غزالی