دفتر شعر

غزلیات از جلال الدین محمد مولوی

۳۴۳۳ شعر در این دفتر

صرفه مکن صرفه مکن صرفه گدارویی بود

غزل شمارهٔ ۵۴۱

در پاکبازان ای پسر فیض و خداخویی بود

غزلیات

بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد

غزل شمارهٔ ۵۴۲

خورشید جان عاشقان در خلوت الله شد

غزلیات

یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خود

غزل شمارهٔ ۵۴۳

هیکل یارم که مرا می‌فشرد در بر خود

غزلیات۹ بازدید

ای که ز یک تابش تو کوه احد پاره شود

غزل شمارهٔ ۵۴۴

چه عجب ار مشت گلی عاشق و بیچاره شود

غزلیات۱ بازدید

بی تو به سر می نشود با دگری می‌نشود

غزل شمارهٔ ۵۴۵

هر چه کنم عشق بیان بی‌جگری می‌نشود

غزلیات۱ بازدید

هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود

غزل شمارهٔ ۵۴۶

وارهد از حد جهان بی‌حد و اندازه شود

غزلیات۱ بازدید

سجده کنم پیشکش آن قد و بالا، چه شود؟

غزل شمارهٔ ۵۴۷

دیده کنم پیشکش آن دل بینا، چه شود؟

غزلیات۱ بازدید

چشم تو ناز می‌کند ناز جهان تو را رسد

غزل شمارهٔ ۵۴۸

حسن و نمک تو را بود ناز دگر که را رسد

غزلیات۲ بازدید

آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسد

غزل شمارهٔ ۵۴۹

مژده دهید باغ را، بوی بهار می‌رسد

غزلیات۱ بازدید

پنبه ز گوش دور کن بانگ نجات می‌رسد

غزل شمارهٔ ۵۵۰

آب سیاه درمرو کآب حیات می‌رسد

غزلیات

جان و جهان چو روی تو در دو جهان کجا بود

غزل شمارهٔ ۵۵۱

گر تو ستم کنی به جان از تو ستم روا بود

غزلیات

چیست صلای چاشتگه خواجه به گور می‌رود

غزل شمارهٔ ۵۵۲

دیر به خانه وارسد منزل دور می‌رود

غزلیات۳ بازدید

بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود

غزل شمارهٔ ۵۵۳

داغِ تو دارد این دلم، جای دگر نمی‌شود

غزلیات

این رخ رنگ رنگ من هر نفسی چه می‌شود

غزل شمارهٔ ۵۵۴

بی هوسی مکن ببین کز هوسی چه می‌شود

غزلیات

چونک جمال حسن تو، اسبِ شکار زین کند

غزل شمارهٔ ۵۵۵

نیست عجب که از جنون، صد چو مرا چنین کند

غزلیات

جور و جفا و دوریی کان کنکار می‌کند

غزل شمارهٔ ۵۵۶

بر دل و جان عاشقان چون کنه کار می‌کند

غزلیات

دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود

غزل شمارهٔ ۵۵۷

جان ز لبت چو می‌کشد خیره و لب گزان بود

غزلیات۱ بازدید

یار مرا چو اشتران باز مهار می‌کشد

غزل شمارهٔ ۵۵۸

اشتر مست خویش را در چه قطار می‌کشد

غزلیات۲ بازدید

زهره عشق هر سحر بر در ما چه می‌کند

غزل شمارهٔ ۵۵۹

دشمن جان صد قمر بر در ما چه می‌کند

غزلیات

عاشق دلبر مرا شرم و حیا چرا بود

غزل شمارهٔ ۵۶۰

چونک جمال این بود رسم وفا چرا بود

غزلیات

طوطی جان مست من از شکری چه می‌شود

غزل شمارهٔ ۵۶۱

زهره می پرست من از قمری چه می‌شود

غزلیات۴ بازدید

خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد

غزل شمارهٔ ۵۶۲

که نفی ذات من در وی همی اثبات من گردد

غزلیات

دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد

غزل شمارهٔ ۵۶۳

به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

غزلیات۴ بازدید

همی‌بینیم ساقی را که گرد جام می‌گردد

غزل شمارهٔ ۵۶۴

ز زر پخته بویی بر که سیم اندام می‌گردد

غزلیات