دفتر شعر

غزلیات از جلال الدین محمد مولوی

۳۴۳۳ شعر در این دفتر

وصف آن مخدوم می‌کن گرچه می‌رنجد حسود

غزل شمارهٔ ۷۵۷

کاین حسودی کم نخواهد گشت از چرخ کبود

غزلیات

دل من کار تو دارد گل و گلنار تو دارد

غزل شمارهٔ ۷۵۸

چه نکوبخت درختی که بر و بار تو دارد

غزلیات۱ بازدید

دل من رای تو دارد سر سودای تو دارد

غزل شمارهٔ ۷۵۹

رخ فرسوده زردم غم صفرای تو دارد

غزلیات۱ بازدید

خنک آن کس که چو ما شد‌، همه تسلیم و رضا شد

غزل شمارهٔ ۷۶۰

گرو عشق و جنون شد‌، گُهر‌ِ بحر صفا شد

غزلیات۸ بازدید

چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد

غزل شمارهٔ ۷۶۱

چه بسی نعره مستان که ز گلزار برآمد

غزلیات۱ بازدید

بدرد مرده کفن را به سر گور برآید

غزل شمارهٔ ۷۶۲

اگر آن مرده ما را ز بت من خبر آید

غزلیات۴ بازدید

خنک آن کس که چو ما شد همگی لطف و رضا شد

غزل شمارهٔ ۷۶۳

ز جفا رست و ز غصه همه شادی و وفا شد

غزلیات۱ بازدید

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

غزل شمارهٔ ۷۶۴

مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

غزلیات

هله نومید نباشی که تو را یار براند

غزل شمارهٔ ۷۶۵

گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟

غزلیات

خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردد

غزل شمارهٔ ۷۶۶

در مرگ برخورنده ابدا فراز گردد

غزلیات

صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد

غزل شمارهٔ ۷۶۷

بنگر به سوی دردی که ز کس دوا ندارد

غزلیات

چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزد

غزل شمارهٔ ۷۶۸

که در او خزان نباشد که در او گلی نریزد

غزلیات

چه توقفست زین پس همه کاروان روان شد

غزل شمارهٔ ۷۶۹

نگرد شتر به اشتر که بیا که ساربان شد

غزلیات

همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد

غزل شمارهٔ ۷۷۰

چو فرو شدم به دریا چو تو گوهرم نیامد

غزلیات۴ بازدید

هله عاشقان بکوشید، که چو جسم و جان نماند

غزل شمارهٔ ۷۷۱

دلتان به چرخ پَرَّد، چو بدن گران نماند

غزلیات

صنما سپاه عشقت به حصار دل درآمد

غزل شمارهٔ ۷۷۲

بگذر بدین حوالی که جهان به هم برآمد

غزلیات

سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمد

غزل شمارهٔ ۷۷۳

به مثال ساقیان او به سبو و ساغر آمد

غزلیات

به میان دل خیال مه دلگشا درآمد

غزل شمارهٔ ۷۷۴

چو نه راه بود و نی در عجب از کجا درآمد

غزلیات

هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند

غزل شمارهٔ ۷۷۵

که به تدبیرْ کُلَهْ از سَرِ مَه بردارند

غزلیات۲ بازدید

عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند

غزل شمارهٔ ۷۷۶

خوش به هر قطره دو صد گوهر جان بردارند

غزلیات

ای خدایی که چو حاجات به تو برگیرند

غزل شمارهٔ ۷۷۷

هر مرادی که بودشان همه در بر گیرند

غزلیات۲ بازدید

از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود

غزل شمارهٔ ۷۷۸

چاشنی شکر او ز دهن می‌نرود

غزلیات

همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد

غزل شمارهٔ ۷۷۹

همه شب دیده من بر فلک استاره شمرد

غزلیات۱ بازدید

بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد

غزل شمارهٔ ۷۸۰

آب بر آتش تو ریختم و سود نکرد

غزلیات