ناهید

دفتر شعر

غزلیات از جلال الدین محمد مولوی

۳۴۳۳ شعر در این دفتر

دو ماه پهلوی همدیگرند بر در عید

غزل شمارهٔ ۹۲۵

مه مصور یار و مه منور عید

غزلیات

حبیب کعبه جانست اگر نمی‌دانید

غزل شمارهٔ ۹۲۶

به هر طرف که بگردید رو بگردانید

غزلیات

به باغ بلبل از این پس حدیث ما گوید

غزل شمارهٔ ۹۲۷

حدیث خوبی آن یار دلربا گوید

غزلیات

هزار جان مقدس فدای روی تو باد

غزل شمارهٔ ۹۲۸

که در جهان چو تو خوبی کسی ندید و نزاد

غزلیات

ز عشق آن رخ خوب تو ای اصول مراد

غزل شمارهٔ ۹۲۹

هر آن که توبه کند توبه‌اش قبول مباد

غزلیات۱ بازدید

سپاس و شکر خدا را که بندها بگشاد

غزل شمارهٔ ۹۳۰

میان به شکر چو بستیم بند ما بگشاد

غزلیات۷ بازدید

مها به دل نظری کن که دل تو را دارد

غزل شمارهٔ ۹۳۱

به روز و شب به مراعاتت اقتضا دارد

غزلیات

مها به دل نظری کن که دل تو را دارد

غزل شمارهٔ ۹۳۲

که روز و شب به مراعاتت اقتضا دارد

غزلیات

میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد

غزل شمارهٔ ۹۳۳

که بو کنید دهان مرا چه بو دارد

غزلیات۱ بازدید

میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد

غزل شمارهٔ ۹۳۴

که بو کنید دهان مرا چه بو دارد

غزلیات

مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد

غزل شمارهٔ ۹۳۵

که بی‌عنایت جان باغ چون لحد باشد

غزلیات

مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند

غزل شمارهٔ ۹۳۶

مرا جمال تو باید قمر چه سود کند

غزلیات

فراغتی دهدم عشق تو ز خویشاوند

غزل شمارهٔ ۹۳۷

از آنک عشق تو بنیاد عافیت برکند

غزلیات

سخن به نزد سخندان بزرگوار بود

غزل شمارهٔ ۹۳۸

ز آسمان سخن آمد سخن نه خوار بود

غزلیات۱ بازدید

به پیش تو چه زند جان و جان کدام بود

غزل شمارهٔ ۹۳۹

که جان توی و دگر جمله نقش و نام بود

غزلیات

ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود

غزل شمارهٔ ۹۴۰

بسی بکردم لاحول و توبه دل نشنود

غزلیات

ز بعد خاک شدن یا زیان بود یا سود

غزل شمارهٔ ۹۴۱

به نقد خاک شوم بنگرم چه خواهد بود

غزلیات

اگر مرا تو نخواهی دلم تو را خواهد

غزل شمارهٔ ۹۴۲

تو هم به صلح گرایی اگر خدا خواهد

غزلیات

نماز شام چو خورشید در غروب آید

غزل شمارهٔ ۹۴۳

ببندد این ره حس راه غیب بگشاید

غزلیات۱ بازدید

به باغ بلبل از این پس نوای ما گوید

غزل شمارهٔ ۹۴۴

حدیث عشق شکرریز جان فزا گوید

غزلیات

ندا رسید به جان‌ها که چند می‌پایید

غزل شمارهٔ ۹۴۵

به سوی خانه اصلی خویش بازآیید

غزلیات۱ بازدید

میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد

غزل شمارهٔ ۹۴۶

که «بو کنید دهان مرا چه بو دارد!»

غزلیات

مخسب شب که شبی صد هزار جان ارزد

غزل شمارهٔ ۹۴۷

که شب ببخشد آن بدر بدره بی‌حد

غزلیات

کسی خراب خرابات و مست می‌باشد

غزل شمارهٔ ۹۴۸

از او عمارت ایمان و خیر کی باشد

غزلیات