دفتر شعر
۳۲۳۰ شعر در این دفتر
سر برمزن از هستی تا راه نگردد گمدر بادیه مردان محوست تو را جم جم
ای کرده تو مهمانم در پیش درآ جانمزان روی که حیرانم من خانه نمیدانم
در عشق سلیمانی من همدم مرغانمهم عشق پری دارم هم مرد پری خوانم
این شکل که من دارم ای خواجه که را مانمیک لحظه پری شکلم یک لحظه پری خوانم
امروز خوشم با تو، جان تو و فردا هماز تو شکرافشانم، این جا هم و آن جا هم
بیخود شدهام لیکن بیخودتر از این خواهمبا چشم تو می گویم من مست چنین خواهم
جانم به فدا بادا آن را که نمیگویمآن روز سیه بادا کو را بنمیجویم
مخمورم پرخواره اندازه نمیدانمجز شیوه آن غمزه غمازه نمیدانم
دگربار دگربار ز زنجیر بجستماز این بند و از این دام زبون گیر بجستم
بیایید بیایید به گلزار بگردیمبر این نقطه اقبال چو پرگار بگردیم
حکیمیم طبیبیم ز بغداد رسیدیمبسی علّتیان را ز غم بازخریدیم
بجوشید بجوشید که ما اهل شعاریمبجز عشق به جز عشق دگر کار نداریم
طبیبیم حکیمیم طبیبان قدیمیمشرابیم و کبابیم و سهیلیم و ادیمیم
از اول امروز چو آشفته و مستیمآشفته بگوییم که آشفته شدستیم
المنه لله که ز پیکار رهیدیمزین وادی خم در خم پرخار رهیدیم
آن خانه که صد بار در او مایده خوردیمبر گرد حوالیگه آن خانه بگردیم
خیزید مخسپید که نزدیک رسیدیمآواز خروس و سگ آن کوی شنیدیم
ما آتش عشقیم که در موم رسیدیمچون شمع به پروانه مظلوم رسیدیم
چون در عدم آییم و سر از یار برآریماز سنگ سیه نعره اقرار برآریم
امروز مها خویش ز بیگانه ندانیممستیم بدان حد که ره خانه ندانیم
بشکن قدح باده که امروز چنانیمکز توبه شکستن سر توبه شکنانیم
صبح است و صبوح است بر این بام برآییماز ثور گریزیم و به برج قمر آییم
چون آینه رازنما باشد جانمتانم که نگویم نتوانم که ندانم
امروز چنانم که خر از بار ندانمامروز چنانم که گل از خار ندانم