دفتر شعر
۹۶۱ شعر در این دفتر
من دیوانه گرد هر پریرخسار میگردمبه بوی آن گل خود رو دین گلزار میگردم
ای جان مردم جانان مردمبادا فدایت صد جان مردم
تن دادم او را جان شدم جان دادمش جانان شدمآنکو بگنجد در جهان از دولت عشق آن شدم
همه عمر بر ره تو رخ خود بخاک سودمبکمینگه وصالت همه انتظار بودم
خم ابروی تو محراب رکوع است و سجودمبیخیال تو نباشد نه قیامم نه قعودم
من تاب فراق تو ندارمنقش تو بسینه مینگارم
من و عشق و مستی عشق به جز این هنر ندارمبجز این هنر چه باشد که ز خود خبر ندارم
امروز دگر در سر سودای دگر دارمبا این دل دیوانه غوغای دگر دارم
لبکی چون شکر هوس دارمرخکی چون قمر هوس دارم
نالهای با اثر هوس دارمآتشی با شرر هوس دارم
صنمی ماه رو هوس دارمدو بدو روبرو هوس دارم
ز تو ای گشاد دلها همه کار بسته دارمز تو ای دواء و درمان دل و جان خسته دارم
آمدهام بدین جهان تا که ز نی شکر برمنامدهام که از شکر قصه برم خبر برم
الا یا ایها الساقی بده جامی که مخمورممگر می وارهاند جان از این غمهای پر زورم
چشم خوش پر شعبده مست تو نازمو آن غمزهٔ خونریز زبردست تو نازم
اگر آهی کشم دریا بسوزمو گر شوری کنم دریا بسوزم
من واله جمال فروزان یک کسمآشفتهٔ دو زلف پریشان یک کسم
قلم گرفتم و گفتم مگر دعا بنویسمدعا بیار جفا کار بیوفا بنویسم
بدوست حال دل سوگوار را چه نویسمبیار غار خود احوال غار را چه نویسم
من آن نیم که توانم ز تو جدا باشمجدا شوم ز تو در معرض فنا باشم
چه میشود که مقیم در جناب تو باشمسگ جناب تو باشم رقیب باب تو باشم
تا من نشوم بیخود هشیار نمیباشمتا دل ندهم از کف دلدار نمیباشم
چون غمی زور آورد خود را به صحرا میکشمناله را سر میدهم از دیده دریا میکشم
از معانی مغز بیرون میکشممعنوی داند که من چون میکشم