دفتر شعر

رباعیات از ازرقی هروی

۱۰۸ شعر در این دفتر

عشن تو مرا توانگری آرد بر

شمارهٔ ۴۹

از دیده به لؤلؤ و ز رخسار به زر

گر عشق تو بر من آورد رنج به سر

شمارهٔ ۵۰

در حشر ز خون من نپرسد داور

با عشق بتان چو اوفتادت سر و کار

شمارهٔ ۵۱

خورشید شود همان به شادی بیدار

چون برکشی آن بلارک گوهردار

شمارهٔ ۵۲

بر مرکب تازی فگنی زین افزار

سردست و مسافتیست تا فصل بهار

شمارهٔ ۵۳

و اکنون پس ازین سرد بود ماه چهار

غافل شدی ای نفس، دگر باره ز کار

شمارهٔ ۵۴

بیدار نمی‌شوی ز خواب پندار

ملک تو، شها، درخت نو بود به بار

شمارهٔ ۵۵

وانگه اثر خزان برو کرد گذار

مهروی من، آن یافته از خوبی بَهر

شمارهٔ ۵۶

فرمود مرا پرستش خویش به قهر

آن شد که ترا رفت همی با ما ناز

شمارهٔ ۵۷

وآن شد که مرا بود به روی تو نیاز

ای گل رخ سرو قامت، ای مایهٔ ناز

شمارهٔ ۵۸

بر تو ز نماز و روزه رنجیست دراز

زآن روز که من عشق تو کردم آغاز

شمارهٔ ۵۹

در بند بلا ماندم و در دام گداز

صد لابه و صد بند حیل کردی باز

شمارهٔ ۶۰

تا با تو چنان شدم که بودم زآغاز

یک چند به دام عشق بودم به گداز

شمارهٔ ۶۱

باز این دلم آن گداز می‌جوید باز

یک ره که گرفت خصم بدخواهی ساز

شمارهٔ ۶۲

وافگند میان ما دو تن هجر دراز

ای چون هستی برده دل من به هوس

شمارهٔ ۶۳

چون بنشینم غم فراق تو نه بس

چون بی تو زنم به یاد مهر تو نفس

شمارهٔ ۶۴

گویم پس ازین دروغ بی معنی بس

یک چند به عزتم نمودی وسواس

شمارهٔ ۶۵

سفتی جگر مرا به دُرد الماس

جان ز خم سر زلف تو گرداند ریش

شمارهٔ ۶۶

دل زان دو لب لعل تو می‌باید غیش

ناگاه همی زدم من، ای شمع و چراغ

شمارهٔ ۶۷

از شهر به باغ با دلی پر غم و داغ

تا ز ابر فراق تو ببارید تگرگ

شمارهٔ ۶۸

بر شاخ امید ما نه بر ماند و نه برگ

از هیبت تو بریزد اندر صفِ جنگ

شمارهٔ ۶۹

تیزی ز سنان، زه از کمان، پَر ز خدنگ

گر خواهی، ازین حشمت والا به مَثَل

شمارهٔ ۷۰

بر تارک خورشید نهی پای محل

از حمله سمند تو، ز آسیب نعال

شمارهٔ ۷۱

لرزان کند اجزای زمین از زلزال

اندر خوبی ترا فزوده‌ست جمال

شمارهٔ ۷۲

در فبضۀ آن کمان ابروی تو خال