گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰۰

نام شتر به ترکی چه بود بگو دوانام بچه ش چه باشد او خود پیش دوا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰۱

شب رفت و هم تمام نشد ماجرای ماناچار گفتنی‌ست تمامی ماجرا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰۲

هر روز بامداد سلام علیکماآن جا که شه نشیند و آن وقت مرتضا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰۳

آمد بهار خرم آمد نگار ماچون صد هزار تنگ شکر در کنار ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰۴

سر به گریبان دَرَست صوفی اسرار راتا چه برآرد ز غیب عاقبت کار را

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰۵

چند گریزی ز ما ؟ چند روی جا به جا ؟جان تو در دست ماست همچو گلوی عصا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰۶

ای همه خوبی تو را پس تو که رایی که را ؟ای گل در باغ ما پس تو کجایی کجا ؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰۷

ای کهبه هنگامِ درد راحتِ جانی مرا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰۸

از جهت ره زدن راه درآرد مراتا به کف رهزنان بازسپارد مرا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۰۹

ای در ما را زده شمع سرایی درآخانه دل آن توست خانه خدایی درآ

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۰

گر نه تهی باشدی بیشتر این جوی‌هاخواجه چرا می‌دود تشنه در این کوی‌ها؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۱

باز بنفشه رسید جانب سوسن دوتاباز گلِ لعل‌پوش می‌بدراند قبا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۲

اسیر شیشه کن آن جنیان دانا رابریز خون دل آن خونیان صهبا را

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۳

اگر تو عاشق عشقی و عشق را جویابگیر خنجر تیز و ببر گلوی حیا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۴

درخت اگر متحرک بدی ز جای به جانه رنج اره کشیدی نه زخم‌های جفا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵

من از کجا غم و شادی این جهان ز کجامن از کجا غم باران و ناودان ز کجا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۶

روم به حجره خیاط عاشقان فردامن درازقبا با هزار گز سودا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۷

چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو رادرآ درآ به سعادت درت گشاد خدا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۸

ز بهر غیرت آموخت آدم اسما راببافت جامع کل پرده‌های اجزا را

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۹

چو اندرآید یارم چه خوش بود به خداچو گیرد او به کنارم چه خوش بود به خدا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۲۰

ز بامداد سعادت سه بوسه داد مراکه بامداد عنایت خجسته باد مرا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۲۱

مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجابگو که در دل تو چیست چیست عزم تو را

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۲۲

رویم و خانه بگیریم پهلوی دریاکه داد اوست جواهر که خوی اوست سخا

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۲۳

کجاست مطرب جان تا ز نعره‌های صلادرافکند دم او در هزار سر سودا