ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۸۴۷ شعر
عطار نیشابوری۵۰۶۴ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۸۵ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

حال‌وهوا

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعیدا

عشق عالمسوز ما بر هم زند تدبیر را

شمارهٔ ۱۰

جذبه سرشار ما از هم کند زنجیر را

سعیدا

تا شانه شد مشاطه گر آن زلف عنبربیز را

شمارهٔ ۱۱

پامال شد مشک خطا در زیر پا شبدیز را

سعیدا

مصور چون به تصویر آورد موی میانش را

شمارهٔ ۱۲

چسان خواهد کشیدن با قلم مد بیانش را

سعدی شیرازی

دیدی ای دل که دگر باره چه آمد پیشم

شمارهٔ ۲۰

چه کنم با که بگویم چه خیال اندیشم

سعیدا

پاس گر می داشتم شب های تار خویش را

شمارهٔ ۱۳

صید می کردم دل معنی شکار خویش را

سعیدا

بیرون ز سینه طرح مینداز داغ را

شمارهٔ ۱۴

چشمی بد است رخنه دیوار باغ را

سعیدا

در فصل غیر یافته ام من وصال را

شمارهٔ ۱۵

یارب مباد فاصله این اتصال را

سعیدا

تا شد حکیمم عشق او با درد شد الفت مرا

شمارهٔ ۱۶

تا شد رفیقم درد او رفت از سرم گرد هوا

سعیدا

لب وانشد به ذکر ز بیم ریا مرا

شمارهٔ ۱۷

بر سینه بسته دست طلب در دعا مرا

سعیدا

همچو ساغر تا به لب همدم نمی سازد مرا

شمارهٔ ۱۸

از شراب تلخ غم بی غم نمی سازد مرا

سعیدا

دست گیرید ساغر غم را

شمارهٔ ۱۹

پاس دارید خاطر هم را

سعیدا

انگشت تعرض نرسیده سخنم را

شمارهٔ ۲۰

آسیب خزان راه ندیده چمنم را

سعیدا

مکن سؤال ز هر بی وفا وفای مرا

شمارهٔ ۲۱

که غیر وقت چه داند کسی صفای مرا

سعیدا

به آب دیده کنم سبز خط ریحان را

شمارهٔ ۲۲

غبار کفر لباس است حسن ایمان را

سعدی شیرازی

بیا بیا که ز عشقت چنان پریشانم

شمارهٔ ۲۱

که می رود ز غمت بر زبان پریشانم

سعیدا

زمین شوره ای جان کی شناسد قدر باران را

شمارهٔ ۲۳

دلی اندوهگین داند صفای چشم گریان را

سعیدا

نیت قرآن بستم طوف کوی جانان را

شمارهٔ ۲۴

هدیه می بردم دل را نذر کرده ام جان را

سعیدا

چین فدا باد زلف پرچین را

شمارهٔ ۲۵

مدد از کفر می رسد دین را

سعیدا

نتوان یافت به خود منزل و مأوای تو را

شمارهٔ ۲۷

که ندیده است به غیر از تو کسی جای تو را

سعیدا

تا کمند وحدت دل کرده ام موی تو را

شمارهٔ ۲۸

تکیه گاه خویش کردم طاق ابروی تو را

سعیدا

نمی دانم چرا کج بسته اند آیین ابرو را

شمارهٔ ۲۹

که می دارند با شمشیر قایم دین ابرو را

سعیدا

خط یاقوت لعلش تا نمود آن مصحف رو را

شمارهٔ ۳۰

نگاهش می کند تفسیر بسم الله ابرو را

سعیدا

ز مجنون پرس اگر خواهی سراغ چشم آهو را

شمارهٔ ۳۱

دل دیوانه می داند نگاه طفل بدخو را

سعیدا

راه رفتن کس نفرماید ز پا افتاده را

شمارهٔ ۳۲

نیست تکلیفی ز عالم مردم آزاده را