شعرِ فارسی

ای ساقی خوش باده ناب اندر ده

شمارهٔ ۷۲

مستان شده ایم هین شراب اندر ده

ای پیر مغان می مغانی درده

شمارهٔ ۷۳

و آن جام گران خسروانی درده

شمع ازلی دل منت پروانه

شمارهٔ ۷۴

جان همه عالمی مرا جانانه

ای لعل لبت به خون دلها تشنه

شمارهٔ ۷۵

چشم تو به دیدار تو چون ما تشنه

عاقل به چه امید درین شوم سرای

شمارهٔ ۷۶

بر دولت او دل نهد از بهر خدای

شمارهٔ ۱۳ - خسرو من چون به بارگاه (برآید)

خسرو من چون به بارگاه برآیدنعره و فریاد از سپاه برآید

در دام میا که مرغ این دانه نه ای

شمارهٔ ۷۷

در شمع میاز چونکه پروانه نه ای

ای شمع بخیره چند بر خود خندی

شمارهٔ ۷۸

تو سوز دل مرا کجا مانندی

ای دل تو اگر مست نه ای هشیاری

شمارهٔ ۷۹

ز آن پیش که بگذرد جهان بگذاری

با عشق جمال ما اگر همنفسی

شمارهٔ ۸۰

یک حرف بس است اگر برین در تو کسی

تا شد دل خسته فتنه روی کسی

شمارهٔ ۸۱

باریک ترم ز تاره موی کسی

گر روز پسین چراغ عهدم نکشی

شمارهٔ ۸۲

جانی بدهم به راحت و خوش منشی

ای عاشق اگر به کوی ما گام زنی

شمارهٔ ۸۳

هر دم باید که ننگ بر نام زنی

ای حسن ترا به عشق لایق چو منی

شمارهٔ ۸۴

در عشق تو کم فتاد لایق و منی

تا زاغ صفت به جیفه پر آلایی

شمارهٔ ۸۵

کی چون شاهین در خور شاهان آیی

باد بهاری وزید از طرف مرغزار

شمارهٔ ۱۴

باز به گردون رسید ناله هر مرغ زار

پاک کن ز آلایش و آرایش خود راه را

شمارهٔ ۱

تا شوی سرهنگ عالی رتبت این درگاه را

دل در جهان مبند جهان یار بی وفاست

شمارهٔ ۴

تکیه برو مکن که برو تکیه بر هواست

عشق را گوهر برون از کون کانی دیگرست

شمارهٔ ۵

کششتگان عشق را از وصل جانی دیگرست

بیدار شودلا که در این روزگار دون

شمارهٔ ۶

خفته دلند و دیده بیدار مانده نیست

دل بی تو ز تو خبر ندارد

شمارهٔ ۹

در عشق تو خواب و خور ندارد

ایا نسیم سحر بوی زلف یار بیار

شمارهٔ ۱۵

قرار دل ز سر زلف بی قرار بیار

ساقی تو بیار باده ز آن پیش

شمارهٔ ۱۰

کم دست اجل دهان بگیرد

بر آتش عشق تو بسوزم

شمارهٔ ۱۱

گر سوختن منت بسازد