گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۳۳

ای آنک امام عشقی تکبیر کن که مستیدو دست را برافشان بیزار شو ز هستی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۳۴

گفتی شکار گیرم رفتی شکار گشتیگفتی قرار یابم خود بی‌قرار گشتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۳۵

گرچه به زیر دلقی شاهی و کیقبادیورچه ز چشم دوری در جان و سینه یادی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۳۶

ای نوبهار خندان از لامکان رسیدیچیزی بیار مانی از یار ما چه دیدی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۳۷

از بهر مرغ خانه چون خانه‌ای بسازیاشتر در او نگنجد با آن همه درازی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۳۸

آن مه چو در دل آید او را عجب شناسیدر دل چگونه آید از راه بی‌قیاسی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۳۹

ما را مسلم آمد هم عیش و هم عروسیشادی هر مسلمان کوری هر فسوسی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۴۰

چون زخمه رجا را بر تار می‌کشانیکاهل روان ره را در کار می‌کشانی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۴۱

ای گوهر خدایی آیینه معانیهر دم ز تاب رویت بر عرش ارمغانی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۴۲

اندر مصاف ما را در پیش رو سپر نیو اندر سماع ما را از نای و دف خبر نی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۴۳

گرمی مجوی الا از سوزش درونیزیرا نگشت روشن دل ز آتش برونی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۴۴

ای مبدعی که سگ را بر شیر می‌فزاییسنگ سیه بگیری آموزیش سقایی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۴۵

ای حیله‌هات شیرین تا کی مرا فریبیآن را که ملک کردی دیگر چرا فریبی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۴۶

دی عهد و توبه کردی امروز درشکستیدی بحر تلخ بودی امروز گوهرستی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۴۷

یا من عجب فتادم یا تو عجب فتادیچندین قدح بخوردی جامی به من ندادی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۴۸

ای کرده رو چو سرکه چه گردد ار بخندیوالله ز سرکه رویی تو هیچ برنبندی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۴۹

در غیب هست عودی کاین عشق از او است دودییک هست نیست رنگی کز او است هر وجودی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۵۰

ای آنک جان ما را در گلشکر کشیدیچون جان و دل ببردی خود را تو درکشیدی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۵۱

زان خاک تو شدم تا بر من گهر بباریچون موی از آن شدم من تا تو سرم بخاری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۵۲

گر از شراب دوشین در سر خمار داریبگذار جام ما را با این چه کار داری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۵۳

بازآمدی که ما را درهم زنی به شوریداوود روزگاری با نغمه زبوری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۵۴

گر روشنی تو یارا یا خود سیه ضمیریدر هر دو حال خود را از یار وانگیری

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۵۵

چون روی آتشین را یک دم تو می‌نپوشیای دوست چند جوشم گویی که چند جوشی

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۵۶

دل را تمام برکن ای جان ز نیک نامیتا یک به یک بدانی اسرار را تمامی