گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۷۶

بلندتر شده‌ست آفتاب انسانیزهی حلاوت و مستی و عشق و آسانی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۷۷

ایا مربی جان از صداع جان چونیایا ببرده دل از جمله دلبران چونی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۷۸

ز آب تشنه گرفته‌ست خشم می‌بینیگرسنه آمد و با نان همی‌کند بینی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۷۹

بیامدیم دگربار سوی مولاییکه تا به زانوی او نیست هیچ دریایی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۸۰

تو نور دیده جان یا دو دیده ماییکه شعله شعله به نور بصر درافزایی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۸۱

تو عاشقی چه کسی از کجا رسیدستیمرا چه می‌نگری کژ به شب خریدستی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۸۲

رهید جان دوم از خودی و از هستیشده‌ست صید شهنشاه خویش در مستی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۸۳

بیا بیا که چو آب حیات درخوردیبیا بیا که شفا و دوای هر دردی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۸۴

به جان تو که بگویی وطن کجا داریکه سخت فتنه عقلی و خصم هشیاری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۸۵

به حق آنک تو جان و جهان جانداریمرا چنانک بپرورده‌ای چنان داری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۸۶

شبی که دررسد از عشق پیک بیداریبگیرد از سر عشاق خواب بیزاری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۸۷

اگر تو همره بلبل ز بهر گلزاریتو خار را همه گل بین چو بهر گل زاری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۸۸

حرام گشت از این پس فغان و غمخواریبهشت گشت جهان زانک تو جهان داری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۸۹

به اهل پرده اسرارها ببر خبریکه پرده‌های شما بردرید از قمری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۹۰

بجه بجه ز جهان تا شه جهان باشیشکر ستان هله تا تو شکرستان باشی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۹۱

اگر دمی بگذاری هوا و نااهلیببینی آنچ نبی دید و آنچ دید ولی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۹۲

هزار جان مقدس فدای سلطانیکه دست کفر برو برنبست پالانی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۹۳

نگفتمت که تو سلطان خوبرویانیبه جای سبزه تو از خاک خوب رویانی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۹۴

بگو به جان مسافر ز رنج‌ها چونیز رنج‌های جهان و ز رنج ما چونی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۹۵

از این درخت بدان شاخ و بر نمی‌بینیسه شاخ داری کور و کری و گرگینی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۹۶

ز بامداد دلم می‌جهد به سوداییز بامداد پگه می‌زند یکی رایی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۹۷

بیا بیا که شدم در غم تو سوداییدرآ درآ که به جان آمدم ز تنهایی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۹۸

ترش ترش بنشستی بهانه دربستیکه ندهم آبت زیرا که کوزه بشکستی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۰۹۹

بداد پندم استاد عشق ز استادیکه هین بترس ز هر کس که دل بدو دادی