گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۰۰

ببست خواب مرا جاودانه دلداریبه زیر سنگ نهان کرد و در بن غاری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۰۱

کسی که باده خورد بامداد زین ساقیخمار چشم خوشش بین و فهم کن باقی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۰۲

برست جان و دلم از خودی و از هستیشدست خاص شهنشاه روح در مستی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۰۳

پدید گشت یکی آهوی در این وادیبه چشم آتش افکند در همه نادی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۰۴

طواف کعبه دل کن اگر دلی داریدلست کعبه معنی تو گل چه پنداری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۰۵

ز صبحگاه فتادم به دست سرمستینهاده جام چو خورشید بر کف دستی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۰۶

فرست بادهٔ جان را به رسم دلداریبدان نشان که مرا بی‌نشان همی‌داری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۰۷

میان تیرگی خواب و نور بیداریچنان نمود مرا دوش در شب تاری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۰۸

به دست هجر تو زارم تو نیز می‌دانیطمع به وصل تو دارم، تو نیز می‌دانی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۰۹

کالی تیشبی آپانسو، ای افندی چلبینیمشب بر بام مایی، تا کرمی طلبی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۱۰

جان جان مایی، خوش‌تر از حلواییچرخ را پر کردی زینت و زیبایی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۱۱

تو چنین نبودی تو چنین چراییچه کنی خصومت چو از آن مایی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۱۲

تو خدای خویی تو صفات هوییتو یکی نباشی تو هزارتویی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۱۳

نه ز عاقلانم که ز من بگیریخردم تو بردی، چه ز من بگیری؟!

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۱۴

عشق تو خواند مرا کز من چه می‌گذرینیکو نگر که منم آن را که می‌نگری

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۱۵

در لطف اگر بروی شاه همه چمنیدر قهر اگر بروی که را ز بن بکنی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۱۶

دلا گر مرا تو ببینی ندانیبه جان آتشینم به رخ زعفرانی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۱۷

پذیرفت این دل ز عشقت خرابیدرآ در خرابی چو تو آفتابی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۱۸

نگارا، چرا قول دشمن شنیدی؟!چرا بهر دشمن ز چاکر بریدی؟!

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۱۹

نشانت کی جوید که تو بی‌نشانیمکانت کی یابد که تو بی‌مکانی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۲۰

اگر چه لطیفی و زیبالقاییبه جان بقا رو ز جان هوایی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۲۱

هم ایثار کردی هم ایثار گفتیکه از جور دوری و با لطف جفتی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۲۲

الا میر خوبان هلا تا نرنجیبهانه نگیری و از ما نرنجی

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۱۲۳

به حیلت تو خواهی که در را ببندیبنالی چو رنجور و سر را ببندی