گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۴

آری صنما بهانه خود کم بودتتا خواب بیامد و ز ما بر بودت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۵

آسوده کسی که در کم و بیشی نیستدر بند توانگری و درویشی نیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۶

آمد بر من چو در کفم زر پنداشتچون دید که زر نیست وفا را بگذاشت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷

آن آتش ساده که ترا خورد و بکاستآن ساده به از دو صد نگار زیبا است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸

آن بت که جمال و زینت مجلس ماستدر مجلس ما نیست ندانیم کجاست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹

آن پیش روی که جان او پیش صف استداند که تو بحری و جهان همچو کفست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰

آن تلخ سخنها که چنان دل شکن استانصاف بده چه لایق آن دهن است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۱

آنجا که توی همه غم و جنگ و جفاستچون غرقهٔ ما شدی همه لطف و وفاست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۲

آن جان که از او دلبر ما شادانستپیوسته سرش سبز و لبش خندان است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۳

آن جاه و جمالی که جهان‌افروز استوان صورت پنهان که طرب را روز است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۴

آن چشم فراز از پی تاب شده استتا ظن نبری که فتنه در خواب شده است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۵

آن چشم که خون گشت غم او را جفت استزو خواب طمع مدار کو کی خفته است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۶

آن چیست کز او سماعها را شرف استوان چیست که چون رود محل تلف است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۷

آن چیست که لذتست از او در صورتوان چیست که بی‌او است مکدر صورت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۸

آن خواجه که بار او همه قند تر استاز مستی خود ز قند خود بیخبر است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۹

آن دم که مرا بگرد تو دورانستساقی و شراب و قدح و دور، آنست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۰

آن را که بود کار نه زین یارانستکاین پیشهٔ ما پیشهٔ بیکارانست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۱

آن را که خدای چون تو یاری داده استاو را دل و جان و بیقراری داده است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲

آن را که غمی باشد و بتواند گفتگر از دل خود بگفت بتواند رفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۳

آن روح که بسته بود در نقش صفاتاز پرتو مصطفی درآمد بر ذات

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۴

آن روی ترش نیست چنینش فعل استمی‌گوید و می‌خورد در اینش فعل است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۵

آن سایهٔ تو جایگه و خانهٔ ما استوان زلف تو بند دل دیوانهٔ ما است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۶

آن شاه که خاک پای او تاج سر استگفتم که فراق تو ز مرگم بتر است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۷

آن شب که ترا به خواب بینم پیداستچون روز شود چو روز دل پرغوغاست