گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۸۵

گر صبر کنم دل از غمت تنگ آیدور فاش کنم حسود در چنگ آید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۸۶

اگر عاشق را فنا و مردن باشدیا در ره عشق جان سپردن باشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۸۷

گر ما نه همه تنور سوزان باشدناگه ز درم درآی گرم آن باشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۸۸

گر مرده شود تن بر خود جاش کنندور زنده بود قصد سر و پاش کنند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۸۹

گر نگریزی ز ما بنازی چه شودور نرد وداع ما نبازی چه شود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۹۰

گر هر دو جهان ز خار غم پر باشداز خار بترسد آنکه اشتر باشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۹۱

کس از خم چوگان تو گوئی نبردوز وصل تو ره به جستجوئی نبرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۹۲

کس واقف آن حضرت شاهانه نشدتا بی‌دل و بی‌عقل سوی خانه نشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۹۳

کشتی چو به دریای روان می‌گذردمی‌پندارد که نیستان می‌گذرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۹۴

گفتم بیتی نگار از من رنجیدیعنی که بوزن بیت ما را سنجید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۹۵

گفتم جانی به ترک جان نتوان کردگفتا جانرا چو تن نشان نتوان کرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۹۶

گفتم که به من رسید دردت بمزیدگفتا خنک آن جان که بدین درد رسید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۹۷

گفتم که ز خردی دل من نیست پدیدغمهای بزرگ تو در او چون گنجید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۹۸

گفتی که بگو زبان چه محرم باشدمحرم نبود هرچه به عالم باشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷۹۹

کو پای که او باغ و چمن را شایدکو چشم که او سرو و سمن را شاید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۸۰۰

گوید چونی خوشی و در خنده شودچون باشد مردهٔ ای که او زنده شود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۸۰۱

گویند که فردوس برین خواهد بودآنجا می ناب و حور عین خواهد بود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۸۰۲

کی باشد کین نبش بنوش تو رسدزهرم به لب شکرفروش تو رسد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۸۰۳

کی غم خورد آنکه با تو خرم باشدور نور تو آفتاب عالم باشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۸۰۴

کی غم خورد آنکه شاد مطلق باشدوان دل که برون ز چرخ ازرق باشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۸۰۵

کی گفت که آن زندهٔ جاوید بمردکی گفت که آفتاب امید بمرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۸۰۶

لبهای تو آنگه که با ستیز بوددر هر دو جهان از تو شکرریز بود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۸۰۷

لعلیست که او شکر فروشی داندوز عالم غیب باده نوشی داند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۸۰۸

ما بسته بدیم بند دیگر آمدبیدل شده و نژند دیگر آمد