گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۹۱

مطربا این پرده زن کان یار ما مست آمدستوان حیات باصفای باوفا مست آمدست

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۹۲

گر ندید آن شادجان این گلستان را شاد چیستگر نه لطف او بود پس عیش را بنیاد چیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۹۳

جمع باشید ای حریفان زانک وقت خواب نیستهر حریفی کو بخسبد والله از اصحاب نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۹۴

چشمه‌ای خواهم که از وی جمله را افزایش استدلبری خواهم که از وی مرده را آسایش است

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۹۵

عشق اندر فضل و علم و دفتر و اوراق نیستهر چه گفت و گوی خلق آن ره ره عشاق نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۹۶

در ره معشوق ما ترسندگان را کار نیستجمله شاهانند آن جا بندگان را بار نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۹۷

آفتاب امروز بر شکل دگر تابان شده‌ستدر شعاعش همچو ذره جان من رقصان شده‌ست

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۹۸

از سقاهم ربهم بین جمله ابرار مستوز جمال لایزالی هفت و پنج و چار مست

مولانا

غزل شمارهٔ ۳۹۹

آخر ای دلبر نه وقت عشرت انگیزی شدستآخر ای کان شکر وقت شکرریزی شدست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰۰

چون نظر کردن همه اوصاف خوب اندر دلستوین همه اوصاف رسوا معدنش آب و گلست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰۱

اندرآ ای مه که بی‌تو ماه را استاره نیستتا خیالت درنیاید پای کوبان چاره نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰۲

نقش‌بند جان که جان‌ها جانب او مایلستعاقلان را بر زبان و عاشقان را در دلست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰۳

گر تو پنداری به حسن تو نگاری هست نیستور تو پنداری مرا بی‌تو قراری هست نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰۴

هله ای آنک بخوردی سحری باده که نوشتهله پیش آ که بگویم سخن راز به گوشت

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰۵

به خدا کت نگذارم که روی راه سلامتکه سر و پا و سلامت نبود روز قیامت

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰۶

چند گویی که چه چاره‌ست و مرا درمان چیستچاره جوینده که کرده‌ست تو را خود آن چیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰۷

چشم پرنور که مست نظر جانانستماه از او چشم گرفتست و فلک لرزانست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰۸

آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکستتا که کشتی ز کف ظالم جبار برست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۰۹

تا نلغزی که ز خون راهِ پس و پیش‌ ترستآدمی‌دزد زِ زردزد کنون بیشترست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۱۰

دوش آمد بَرِ من آنکه شب افروز منستآمدن باری اگر در دو جهان آمدنست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۱۱

عجب ای ساقی جان مطرب ما را چه شدستهله چون می‌نزند ره ره او را کِه زدست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۱۲

آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاستو آنک بیرون کند از جان و دلم دست کجاست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۱۳

من نشستم ز طلب وین دل پیچان ننشستهمه رفتند و نشستند و دمی جان ننشست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۱۴

روز و شب خدمت تو بی‌سر و بی‌پا چه خوشستدر شکرخانه تو مرغ شکرخا چه خوشست